Podczas rewolucji kulturalnej sześcioletnią Gharavi wysłano z Iranu do ojca na Zachodzie. Pozostała z dala od matki aż do dorosłości. Ten intensywny osobisty dokument opowiada o powrocie Gharavi do Iranu, podjętym w próbie zrozumienia decyzji matki i nawiązania kontaktu z utraconą przeszłością. Gharavi nie wyjaśnia, jak wyglądało ostatnie dwadzieścia lat jej życia, lecz od razu przenosi widza w chwili swojego powrotu, pozwalając mu poczuć bezpośredniość tego wydarzenia. Dzięki połączeniu cinéma vérité i scen fabularnych, które odzwierciedlają emocjonalny wymiar ponownego spotkania, wyraźnie widać frustrację Gharavi wynikającą z niejednoznaczności matki. Gdy wizyta dobiega końca, matka wciąż wymijająco odpowiada na pytanie, dlaczego odesłała Gharavi, a jednocześnie zachęca i nakłania córkę, by wróciła do Iranu i tam się ustatkowała. Gharavi ma jednak własne powody, dla których nie chce wracać do Iranu i poznać „dobrego mężczyzny”.