„Jak na poziomie emocjonalnym, intelektualnym i pragmatycznym nadać sens wizualnemu osadowi, który po sobie pozostawiamy?” To kluczowe pytanie dla prezentowanych tu najnowszych abstrakcyjnych obrazów Adam Pendleton, powstających w procesie kumulacji, w którym powierzchnia płótna roi się od szerokich gestów, języka, zacieków, rozprysków i momentów wymazywania, odzwierciedlając sposób, w jaki ewoluujemy w życiu. Pendleton wyjaśniał, że prace te „zbliżają się do monumentalności; ich wykonanie może zajmować miesiące, a one same utrwalają głęboką historię śladów i odcisków. Drobne chwile stają się ważnymi momentami ze względu na to, jak wyrażają to, kim jesteśmy lub kim możemy być w danym momencie. To wizualna poetyka zakłócenia”. Jak sugeruje Pendleton, obrazy te pytają: „jak wykorzystywać, podważać i uruchamiać swoją podmiotowość? Wszyscy robimy to cały czas. Staje się to ciekawsze, kiedy jesteśmy świadomi, że to robimy”.