„Anemoia” to wspólne dzieło kompozytora Daltona Carneya i artysty wizualnego Jeffrey’ego Boggessa. Tytułowy neologizm oznacza nostalgię za czasem i miejscem, których się nigdy nie poznało. Obrazy i muzykę tworzono równocześnie, pozwalając im na wzajemne oddziaływanie i przybranie organicznej formy. Boggess wykorzystuje niepokojące brzmienia Carneya, by igrać najpierw z czasem, potem z przestrzenią, a następnie z oboma naraz. Efektem końcowym jest abstrakcyjna anomalia.