Anonimowe głosy następują po sobie, zostawiając wiadomości na automatycznej sekretarce i tworząc doświadczenie czysto audytywne. Wiadomości są przeznaczone dla różnych odbiorców, z których niektórzy są zidentyfikowani, a inni nie. Z każdą kolejną osobą mówiącą ton zmienia się od rozpoznania i radości po nudę i złość. Stopień zażyłości jest różny; wiadomości dotyczą zarówno banalnych spraw, jak i poważnej choroby krewnego. Wszystkim tym głosom przyświeca jeden cel: zostać usłyszanymi po drugiej stronie linii i w końcu otrzymać odpowiedź. Infinite Distances przygląda się temu, jak się porozumiewamy, przywołuje niedawną nostalgię za telefonem stacjonarnym i wskazuje na naszą fundamentalną potrzebę nawiązywania kontaktu, dzielenia się i bycia wysłuchanym.