Przez siedem lat reżyser Thomas Heise powraca do pięciorga młodych aktorów zrealizowanego przez siebie w 2007 roku w Berlinie przedstawienia „Anatomy Titus” Heinera Müllera. W nieregularnych odstępach prosi ich, by filmowali codzienne życie i opowiadali o swoich nadziejach. Materiał jest celowo fragmentaryczny i nielinearny: brak tu płynnej narracji czy związku przyczynowego. Wśród bohaterów jest 22-letni Sven, którego praktyka zawodowa, służba w marynarce wojennej, wydalenie ze służby za niesubordynację i nieudane związki sprawiają, że jest przekonany, iż „nic już się nie wydarzy”. To on staje się głównym bohaterem tej długoterminowej obserwacji. Przywołując własną deklarację Müllera o byciu outsiderem — „Jestem Murzynem” — film przedstawia surowy, bezkompromisowy portret młodzieży bez celu, a Heise bada przy tym swoją rolę dokumentalisty.