Katy Martin maluje bezpośrednio na swojej skórze i używa całego ciała, by pozostawiać ślady farbą. Bill Brand kadruje tę czynność i jej ślad, łącząc w ten sposób malarstwo z kinem. Swan's Island bada gest w malarstwie i jego związek z kamerą trzymaną w ręku. Film tworzy abstrakcje z lśniącej niebieskiej farby, które przywodzą na myśl morski pejzaż lub odległe, a zarazem intymne miejsce. Pod względem choreografii Swan's Island jest duetem. Malowana postać zajmuje przestrzeń, a kamera ją opisuje. Osoba filmująca i osoba filmowana poruszają się jak jedno, a jednak pozostają oddzielne, każda jest wyspą. Patrzenie i bycie widzianym nierozerwalnie wiążą się z emocjami miłości i straty, tęsknotą oraz poczuciem miejsca.