W 1972 roku, na południu Francji, w głębi lasu, rodzina z niewielkim dobytkiem odkrywa nowy obóz, w którym zamieszka. Mimo jawnego paternalizmu kierownika obozu Harkis wiodą trudne życie, pozbawione prawdziwej wolności. Życie w biedzie i pod nadzorem, które odrzuca Leila, najstarsza córka Benamarów. Jest w wieku buntu, a także pierwszej miłości. W jej oczach jej ojciec, Saïd, naznaczony wojną i wygnaniem, przywykły do ustępowania, nic nie jest winien Francuzom, którzy zwerbowali go do francuskiej armii, a potem nie zdołali ochronić ich w Algierii. Dzięki niej, z pomocą pewnej pary wieśniaków, odzyska godność, a Benamarowie opuszczą obóz i przeniosą się do pobliskiego gospodarstwa.