Uwięzione w przezroczystej klatce cztery postacie wykonują puste, rytualne gesty, odgrywając bezkresne polowanie, będące synonimem uczuć, które już wygasły. Michele, marionetkowy syn podupadłej arystokracji, manipuluje swoimi fikcyjnymi mieszczańskimi przyjaciółmi, Ettore i Leo, i wydaje im polecenia, by pomścić miłość Mariagrazia, która już wygasła. W tym wiecznym polowaniu każda postać poszukuje własnego autentycznego istnienia, które wymyka się jej z przerażającą łatwością. W ten sposób całe ich życie staje się puste, podobnie jak życie przedmiotów. Tylko okrutny przebłysk szczerości może wstrząsnąć złotą klatką, której ściany były dotąd zbyt grube, by je zburzyć.