W latach 80. XX wieku w Algierii panowała burzliwa sytuacja społeczna, której apogeum przypadło na zamieszki w październiku 1988 roku. Fala protestów, której twarzą była młodzież, znajdowała echo w tekstach wykonawców raï. Pragnienie wolności, nędza życia i aspiracje młodych należą do głównych tematów ich utworów, które zainspirują całe pokolenie. Raï to coś więcej niż muzyka: sławi język arabski i staje się nośnikiem kultury algierskiej, dostarczając tym samym kulturowej broni rodzącemu się algierskiemu nacjonalizmowi. Z Cheb Khaledem, Cheb Mami i Chabą Fadelą na czele ruchu raï staje się także sposobem opowiadania o istocie Algierii i jej odzwierciedlania w tych trudnych czasach. Gdy artystom w Algierii zagraża niebezpieczeństwo, ich emigracja pozwala rozpowszechnić raï na świecie, a tym samym ożywić barwy Algierii w różnych zakątkach globu.