Kierując się duchem, który wciąż zachowuje odrobinę idealizmu, Alfredo przybywa do Madrid z zamiarem stworzenia „spektaklu, który będzie wolny, prosto z serca i pozwoli ludziom poczuć, że żyją”. Jego wyobrażenie o tym, czym powinno być aktorstwo, wykracza poza scenę i przenosi się na ulice, gdzie aktorzy stają twarzą w twarz z publicznością. Na świeżym powietrzu, na dowolnym placu, w parku czy na najbardziej handlowej ulicy miasta, Alfredo i jego trupa November rozpoczynają przedstawienie: demony, by prowokować przechodniów, manifestacje społecznej świadomości, działania posunięte do skrajności, by postawić siły porządku publicznego w stan pełnej gotowości. Nie ma granic ani cenzury; są tylko pomysły, które zawsze się sprawdzają, o ile publiczność przestaje być publicznością i staje się częścią spektaklu, porwana przez zaskoczenie, strach, łzy lub śmiech. Teatr jako życie, życie jako teatr… nie ma już między nimi żadnej różnicy.