„Época” – po hiszpańsku epoka – może też brzmieć jak „to nic wielkiego” (po hiszpańsku: „es poca cosa”). Tak więc rzeczywistość nie jest niczym wielkim, gdy jest się do niej przyzwyczajonym. Wystarczy jednak nieco szerzej otworzyć oczy, by delikatnie zachwiać nawykami percepcyjnymi i uświadomić sobie, że rzeczy – w tym mijana na co dzień architektura miejska – mają własną energię; że stal, beton i asfalt pulsują życiem w nieoczekiwany sposób. W ten sposób kadr staje się polem sił, pozbawionym określonego, ostatecznego kształtu. Dynamiczny i rozfragmentowany świat, spajany montażem i nierównomiernym przyspieszeniem.