Znajduje to odzwierciedlenie w życiu niektórych ograniczonych ludzi, którzy dyskryminują pracę, dzieląc ją na czarną i białą, oceniają nabyte umiejętności i zdobyte doświadczenie wyłącznie na podstawie dyplomu oraz mylą przyjaźń z miłością. Dzieciństwo Bayasgalana upłynęło na grzbiecie konia wyścigowego, a jego kolega z drużyny Darsuren ukończył szkołę i wrócił do rodzinnego miasta jako nauczyciel. Kiedy Darsuren i jego uczniowie spacerowali po okolicy, zaatakował ich artysta z miasta i namalował ich. Nie rozumiejąc wzajemnego szacunku między artystą a nauczycielem, Bayasgalan pojechał do miasta, by zaakceptować pogląd, że jeździectwo nie jest zawodem, i napotkał wielkie trudności, nie mogąc znaleźć pracy. Po drodze spotyka artystę, który podejrzewa Darsurena, jego żonę i dzieci, i przedstawia mu Bayasgalana. Opowiada on, jak po uświadomieniu sobie, że zmarnował czas, porzucając swój zawód, by podejrzewać niewinnego człowieka, wraca do rodzinnego miasta.