W ramach For Dreaming the Dark: hands that see, eyes that touch Ana Vaz zaprosiła artystów i filmowców, których twórczość opiera się na zaufaniu do zdolności kina do przekształcania relacji między ciałem a kamerą, aby zaproponowali prace angażujące zarówno percepcję, jak i ucieleśnienie. Czy kino mogłoby być sztuką ucieleśnienia? Dzięki jakim rytuałom i działaniom widzenie mogłoby stać się dotykowe?