Historie przedstawione w filmie The Habits of New Norcia opowiadają byli zachodnioaustralijscy aborygeńscy „wychowankowie” benedyktyńskiej misji New Norcia, którzy w latach 40., 50. i 60. zostali odebrani swoim rodzinom i zamknięci w tym „sierocińcu bez sierot”. W ostatnich dekadach klasztor New Norcia przedstawiano jako jedną z najważniejszych atrakcji turystyki kulturalnej stanu. „Wyjątkowe połączenie hiszpańskiej architektury, europejskich skarbów sztuki i historii pionierów”, „Mnisi, muzyka i tajemnica”, „New Norcia, jedyne monastyczne miasteczko Australii” — głoszą broszury. Aborygeńskie świadectwa zawarte w filmie podważają tę zmienioną i zdezynfekowaną wersję historii. Dokument dostarcza obciążających dowodów na ciągłą przemoc misji wobec jej ofiar, polegającą na celowym pomijaniu ich doświadczeń w muzeum New Norcia, podczas wycieczek z przewodnikiem, w galerii sztuki i materiałach promocyjnych — pomijaniu, które stanowi okrutne i raniące zatuszowanie prawdy.