Od zarania dziejów człowiek wiedzie swoje stado w rytmie pór roku. Koczowniczy pasterz należy do naszej zbiorowej wyobraźni. Joan „Pipa” jest jednym z ostatnich przedstawicieli pradawnej tradycji. Towarzyszymy mu w jego ostatniej wędrówce do katalońskich Pirenejów. Dzień po dniu dzielimy z nim chwile bliskości, odkrywamy przeszłość i teraźniejszość człowieka, który kocha swoją pracę i czerpie radość z życia w wolności, wśród natury. Jednak porzucanie ziemi, industrializacja i niepohamowany rozwój, gorączka urbanizacyjna, mnożenie się nowej infrastruktury, a teraz także zmiana klimatu kładą kres temu marzeniu i prowadzą ku niepewnej przyszłości. Czy zanik wędrówek pasterskich jest oznaką postępu, czy śmiercią naszej cywilizacji?