Portret Kateriny w pokoju hotelowym nad morzem. W jej okularach przeciwsłonecznych odbijają się jej ciało i kamera Marii widoczna w lustrze, odsłaniając tym samym, choć tylko fragmentarycznie, relacyjną zasadę ich kina i ich podwójnych autoportretów. Konstelacja gwiazd przecina jej skórę. Wszystko jest tak niebieskie jak morze i wszechświat. W tej metamorficznej alchemii mikro- i makrokosmos splatają się ze sobą.