Pan Miller nic nie czuje. Nigdy nie jest zły ani smutny. Właściwie nie ma żadnych emocji, nie odczuwa bólu, nie ma smaku ani węchu. Poza tym jest typowym węgierskim nikim, wykorzystywanym przez wszystkich innych węgierskich ników. Obcy, sąsiedzi, przyjaciele — każdy czegoś chce od pana Millera, a on chętnie to zapewnia. W ciągu jednego dnia traci wszystko, co człowiek może stracić, i okazuje się to świetną zabawą dla wszystkich, z wyjątkiem być może jego samego. To absurdalna tragikomedia o całkowitej dekonstrukcji niedoskonałego pana Millera.