Igarka – miasto za kręgiem polarnym, w którym w latach 50. urodzili się Roberts, Andrejs, Nadežda, Anatolijs i Inta. Ich rodzice zostali tam zesłani jako dzieci w 1941 roku. Niektórym udało się wrócić na Łotwę w 1956 roku, inni wrócili później. Nadja wróciła na Łotwę z małą córeczką dopiero w 1993 roku; jej matka pozostała w wiecznej zmarzlinie. Anatolijs Taurenis nie wrócił; Nadežda pojechała do Igarki i go odnalazła. Syn Inty pojechał do miejsca zesłania swojej babci, bo chce wydać książkę. Historie dzieci z Igarki są różne. Nie chcą mówić o swoim dzieciństwie; wspomnienia ich rodziców i dziadków są bolesne. Przetrwali i to jest najważniejsze. Nadja codziennie dzwoni do swoich kolegów z klasy w Rosji. Inni nie rozmawiają, niektórzy się rozłączają, bo trwa wojna. Putin i telewizja ich przekonali.