Brat Marie-Victorin miał 46 lat, gdy poznał 23-letnią Marcelle Gauvreau. Oboje otarli się o śmierć i łączy ich ta sama miłość do Boga i Natury. Zostaje jej nauczycielem, a później ona zostaje jego asystentką. Ich przyjaźń ewoluuje. Marie-Victorin podsuwa Marcelle różne lektury na temat seksualności, które ta skwapliwie komentuje, odwołując się do własnych intymnych doświadczeń. W korespondencji, która trwa aż do śmierci Marie-Victorina, zgłębiają ludzkie pragnienia i „biologię bez zasłony”. Ta wielka, czysta miłość, miłość do flory Quebecu, skłania ich do zastanowienia się nad własną relacją z miłością i Naturą.