Algieria, lato 1962 roku. Osiemset tysięcy Francuzów opuściło ojczyznę w tragicznym exodusie. Jednak 200 tysięcy z nich postanowiło spróbować swoich sił w niepodległej Algierii. W kolejnych dekadach rozwój sytuacji politycznej zmusił wielu z tych pieds-noirs do wyjazdu na wygnanie do Francji. Niektórzy jednak nigdy nie wyjechali. Należą do nich Germaine, Adrien, Cécile, Guy, Jean-Paul, Marie-France, Denis i Félix, Algierczycy europejskiego pochodzenia. Niektórzy mają algierskie obywatelstwo, inni nie. Niektórzy mówią po arabsku, inni nie. Są ostatnimi świadkami mało znanej historii tych Europejczyków, którzy pozostali z lojalności wobec ideału, zamiłowania do przygód i bezwarunkowej miłości do ziemi, na której się urodzili, mimo wszystkich zawirowań, przez które musiała przejść wolna Algieria, będąca w trakcie budowy.