Kaskader jest ciałem widocznym, a zarazem niewidocznym — pracownikiem planu, któremu najczęściej nie przypisuje się uznania, wykonującym brawurowe wyczyny w zastępstwie gwiazdy. Od lat 1910. hollywoodzkie firmy produkcyjne zaczęły kreować aktorów na „gwiazdy”, aby zwiększyć ich wartość na ekranie i poza nim. Mechanizm ten automatycznie wprowadził kaskadera — wymienne, odporne na kraksy ciało. Na podstawie swoich badań Bernice Nauta doszła do wniosku, że wolałaby być własną kaskaderką, zamiast korzystać z hollywoodzkiej „metodologii fabryki gwiazd i utowarowienia tożsamości”, polegającej na zatrudnianiu kaskadera do wykonywania brudnej i ryzykownej roboty życia.