Za pomocą WEISSFILM (White Film) Heinsowie zakończyli dziesięcioletni okres tworzenia filmów strukturalnych: dzieł, które zwracały uwagę na pośredniczącą obecność i funkcję samego materiału filmowego. Ten stosunkowo krótki film składa się z pasów przezroczystej i półprzezroczystej taśmy czołowej, z grubsza połączonych montażowo. Nie ma negatywu; film istnieje wyłącznie w tej jednej oryginalnej kopii. Nigdy nie wykonano ani kopii na taśmie filmowej lub wideo, ani konwersji do formatu cyfrowego. Z każdym pokazem, który dodaje materiałowi kurz i zarysowania, Weissfilm zmienia swoją postać (Florian Wuest)