„The Diaries” to film z podzielonym ekranem. Jednocześnie działają w nim dwa projektory, przynajmniej przez większą część filmu. Wpłynęły na mnie późniejsze filmy Warren Sonbert. Warren robił coś, co doprowadzało do wściekłości wszystkich, którzy go znali, i zresztą do dziś doprowadza ludzi do wściekłości. Nakręcił wczesne filmy, takie jak The Bad and the Beautiful (1967) i the Tenth Legion (1967), a później montował je na nowo, tworząc inne filmy. Nie zachowywał jednak żadnych kopii oryginałów, które w rezultacie przestawały istnieć. Zrobiłem to samo. The Diaries było próbą przekształcenia materiału z moich wczesnych filmów; postanowiłem pójść do montażowni i po prostu złożyć te rzeczy w całość. To właściwie wszystkie kluczowe momenty, jak sądzę, ze wszystkich filmów, które przestały być dla mnie odrębnymi dziełami, nie zasługiwały na to, by nimi być, albo nie były wystarczająco mocne — zebrane na dwóch taśmach. Zmontowałem je około 1976 roku. To właściwie przywołanie wszystkich moich życiowych doświadczeń aż do tamtego okresu”. — WWD