Narożnik ulicy zostaje zestawiony i połączony ze śpiewem ptaka nagranym na tej samej ulicy. Uruchamia się symbiotyczna relacja: szybki, powtarzający się montaż, przechodzący od obrazu ulicy do narożników kadru, tworzy w naszym mózgu nowe tekstury i kształty, podczas gdy dźwięk podąża za tym samym rytmem, uwydatniając różne „narożniki” (częstotliwości) ptasiego śpiewu. Energia powstająca na styku tych elementów tworzy nowy obraz, niemal dotykowy, plastyczny i falujący. Efektem jest nieco humorystyczna gra portugalskim słowem „corner” na różnych etapach powstawania utworu, która ostatecznie odsłania intensywne, fizyczne i kinetyczne doznanie dla wszystkich zakamarków naszych oczu i uszu.