Rysunek starożytnej łaźni w francuskiej książce podróżniczej o Bliskim Wschodzie staje się inspiracją do stworzenia wizualnego poematu nawiązującego do arabskiej tradycji poetyckiej „stania przy ruinach”. Ambiwalencja pięćsetletniego obrazu wskazuje na trwałe kapitalistyczne i kolonialne układy władzy. Przyjemność i ból, uwodzenie i dominacja, archiwa i ruiny, historie seksualności i dzieje imperium splatają się w tym filmie eseistycznym. Wyłania się sieć widzialnych i niewidzialnych nici, w którą zdaje się być uwikłany współczesny homoseksualizm na Bliskim Wschodzie.