Najbardziej wysunięte na północ miasto na świecie, Longyearbyen, jest najludniejszą osadą norweskiego archipelagu Svalbard. Czeska antropolożka społeczna próbuje stworzyć tu wraz z rodziną nowy dom, jednocześnie badając przemiany społeczne w lokalnej społeczności. Utrata miejsc pracy w przemyśle wydobywczym, a także skomplikowane relacje między rdzennymi Norwegami, zagranicznymi imigrantami i turystami przyczyniają się do zmiany atmosfery miasta, podczas gdy otaczające je ośnieżone góry topnieją, a lawiny zagrażają codziennemu życiu miejscowej ludności. Ten portret mikrokosmosu lodowego miasta to surowy wgląd we współczesny zglobalizowany świat.