W latach 50. młodych chłopców umieszczano w sierocińcach, gdzie musieli znosić surowe warunki życia i skromne bytowanie. Wspierali się nawzajem jako zgrana grupa i przetrwali mimo prześladowań, trudności i nikłej nadziei na lepsze dni. Gdy dzieci robiły wszystko, by przetrwać, nie mogły podejrzewać, że tajne układy między duchowieństwem, środowiskiem medycznym i rządem nieuchronnie przypieczętują ich los. Instytucja znalazła się w niepewnej sytuacji finansowej, a rozwiązaniem miało być przekształcenie sierocińca w szpital psychiatryczny, aby uzyskać dodatkowe dotacje. Aby wykazać, że taka zmiana statusu jest konieczna, ci sami ludzie, którzy przyjęli sieroty pod swoją opiekę, uznali je za obłąkane. Ich przyszłość jako sierot i tak była niepewna, a teraz stały się więźniami systemu zakładowego, z którego miały niewielką nadzieję się uwolnić, nawet gdy dorosną.