Pani Hope jest charyzmatyczną osiemdziesięcioletnią wdową, która od śmierci męża przed laty mieszka sama w przyjemnym mieszkaniu w Lizbonie wraz ze swoim kotem Baltazarem. Pani Hope nie przypomina niektórych innych starszych osób. Lubi tańce towarzyskie, aqua aerobik, a od czasu do czasu odwiedza też sąsiedzką kaplicę, by pożegnać zmarłych przyjaciół, pozwalając sobie na kilka mniej ortodoksyjnych uwag, które rozśmieszają nawet najbardziej poważnych. Miała dwóch synów, ale tylko jeden z nich żyje — Artur. Jest żonaty z Leonor i mają syna Rodrigo, niesfornego nastolatka i jedynego wnuka pani Hope. Herminia jest jej najlepszą przyjaciółką, ale prawdziwą towarzyszką jest Paulina, odważna Angolanka, matka nastoletniej Joyce, którą pani Hope uważa za swoją chrześniaczkę.