W 1960 roku, z powodu klęsk żywiołowych, trzy tysiące sierot z południa wysłano na stepy Mongolii Wewnętrznej, gdzie zostały adoptowane przez mongolskich rodziców. Ich życiowe drogi potoczyły się różnie, a doświadczenia ponad 50 lat życia były rozmaite: niektórzy zostali zamożnymi przedsiębiorcami, inni urzędnikami troszczącymi się o stepy, jeszcze inni z dobroci serca leczą ludzi i ratują im życie, a niektórzy doświadczyli trudności ze znalezieniem pracy. Wszyscy jednak zapuścili korzenie na stepach i są godni swoich przybranych rodziców oraz własnego życia.