W 1768 roku, w samym środku ciężkiej epidemii ospy prawdziwej, która zabiła co dziesiątego mieszkańca kraju, cesarzowa Katarzyna II postanowiła dać poddanym osobisty przykład: wraz ze swoim następcą, carewiczem Pawłem, jako pierwsza poddała się szczepieniu przeciwko tej strasznej chorobie i ogłosiła szczepienia obowiązkowymi dla wszystkich — mimo dworskich intryg, chłopskich buntów i nieuchronnej wojny z Turcją. Ten dekret trzeba wprowadzić w życie za wszelką cenę, w przeciwnym razie śmiertelny wirus pochłonie jeszcze więcej ofiar.