Sajmon, budowlaniec, umiera w małym ormiańskim miasteczku Berd. Przeżył długie i bardzo barwne życie. Mieszkańcy miasteczka znają Sajmona nie tylko jako znakomitego murarza i dekarza, lecz także jako kobieciarza, nazywanego „dżentelmanem” — od ormiańskiego „dżan”, czyli „moja duszo”. Przy jego trumnie stają cztery kobiety, jego kochanki, którym niegdyś dał szczęście — Sylvia, Eliza, Sofia i Susanna. Żona Sajmona, Melania, godzi się ze swoimi dawnymi rywalkami i razem wspominają Sajmona, mężczyznę, który potrafił obdarowywać kobiety nie tylko prezentami, lecz także odrobiną szczęścia. Sajmon otrzymuje przebaczenie od wszystkich swoich kobiet, a one wkładają do jego trumny pamiętne podarunki, które kiedyś im dał. Życie toczy się dalej.