Wychowywany przez swoją babkę, cesarzową Katarzynę II, która widziała w najstarszym wnuku bezpośredniego dziedzica tronu, oraz europejskiego nauczyciela Lagarpa, Aleksander wyznaje liberalne poglądy i podziwia pierwsze lata rządów Napoleona: marzy, by Rosja pewnego dnia stała się republiką. Po śmierci Katarzyny, za panowania Pawła, Aleksander wciąż ma nadzieję na reformy. Wkrótce jednak rozczarowuje się Pawłem zarówno jako ojcem, jak i mężem stanu. W wyniku spisku cesarz Paweł I zostaje zabity, a Aleksander, dręczony poczuciem winy z powodu śmierci ojca, musi wstąpić na tron, by przeciwstawić się nowym intrygom arystokratów i despotycznej matki. Jednocześnie Aleksander rozumie, że Rosji zagraża niebezpieczeństwo: wojna z niezwyciężonym Napoleonem jest nieunikniona — to tylko kwestia czasu.