Mona DeLiza i Jean D’Arc, znane swoim wyimaginowanym fankom jako „Zhe Zhe” (wymawiane dżi dżi lub ʒi ʒi), to przerysowane, kampowe „dziewczyny”, które zrobiłyby wszystko, by choć przez chwilę znaleźć się w centrum uwagi — nawet jeśli oznacza to wyprawę w sam środek masowej histerii postapokaliptycznego, szminkowego Nowego Jorku, by stawić czoła wegańskim faszystom, artystom wideo z towarzystwa, blondynkom z podziemnego świata utrzymywanym z funduszy powierniczych, uwodzicielskim komikom, punkom tęskniącym za przeszłością, Donaldom Trumpom, politycznym protestującym-waithom, łowcom transplantowanego stylu i przemysłowi naftowemu Bliskiego Wschodu. Uwięzione w micie „starego Hollywood”, tkwiące w marzeniu o rockandrollowym samobójstwie i całkowicie uzależnione od samej tożsamości, Mona i Jean, które już dla siebie nawzajem są legendami, zdobędą nieśmiertelną sławę, choćby miało je to zabić.