„Pomyślałem, że może przeżywam całe życie szczęścia w jednej chwili. Byłem tak szczęśliwy, a ona była tak piękna”. Młody chłopiec stoi na czerwonej ziemi Australii pod jej błękitnym niebem. To 17-letni Sakutaro Matsumoto. Wracają do niego wspomnienia czasu spędzonego z dziewczyną. Kolorowy piasek przesypuje mu się przez dłonie, a po policzku spływa łza. Budzi się. Jest rok 2004, ma 34 lata i przebywa w Japonii. Myśli: „Od 17 lat żyję w świecie bez niej”. Wracając do rodzinnego miasta, by po raz ostatni zobaczyć swoją dawną szkołę średnią przed jej wyburzeniem, Saku na nowo mierzy się ze stratą miłości swojego życia, Aki, która 17 lat wcześniej zmarła na białaczkę. Obecnie jest badaczem medycznym na studiach doktoranckich i od tamtej pory żyje tak, jakby połowa jego samego umarła razem z nią.