Gdy 6 kwietnia 1983 roku, zaledwie kilka miesięcy po aresztowaniu i ekstradycji Klausa Barbiego z terytorium Francji, Sabine Zlatin została sama w Izieu, by upamiętnić obławę z 6 kwietnia 1944 roku, nasunęło się tylko jedno pytanie: kto po niej podtrzyma pamięć o 44 żydowskich dzieciach aresztowanych i deportowanych tego dnia? Niepokój Sabine staje się jeszcze większy, gdy dowiaduje się, że z powodu braku dowodów obława w Izieu nie może zostać uwzględniona w procesie byłego nazisty. Sabine walczy o to, by dzieci z Izieu nie zostały na zawsze zapomniane przez historię.