Karen Magikyan ma niemal 50 lat. Jest głową rodziny i ojcem trzech córek. W tym wieku ludzie się nie zmieniają. Od dawna ustalił prawa i zasady, według których żyje, i nie zamierza niczego zmieniać. Wydaje mu się, że przez ostatnie 10–15 lat ani trochę się nie zmienił ani nie postarzał. Co więcej, uważa się za całkiem nowoczesnego człowieka, choć ma telefon komórkowy z czarno-białym ekranem i bez poczty elektronicznej. To zresztą szczególnie go irytuje — dlaczego wszyscy szaleją na punkcie tych gadżetów, iPadów, iPhone’ów? Dlaczego młodsza córka po powrocie ze szkoły od razu siada do Internetu, zamiast pocałować ojca? „Rozmawiać” znaczy siedzieć przy stole, pić wino i rozmawiać, a nie gapić się w ekran komputera i psuć sobie wzrok. Nie rozumie współczesnych związków. Jak córka może nocować u chłopaka, skoro nie są małżeństwem? Nie obchodzą go zapewnienia żony, że „teraz wszyscy tak robią”. Niech sobie wszyscy tak robią, ale nie w jego rodzinie! Jest Kaukazczykiem, ma zasady! Karen — Ostatni z Magikyanów. I to nie tylko dlatego, że ma trzy córki, a na dziedzica w tym wieku wyraźnie się nie zanosi. Jest przedstawicielem zagrożonego gatunku ludzi, którzy nigdy nie rozmawiali przez Skype’a, dla których list to kartka zapisana odręcznie i włożona do koperty, a przede wszystkim tych, którzy nie uginają się pod naporem zmieniającego się świata, bo „tak się teraz przyjęło” i „żyjesz w XXI wieku”. Młodsi widzowie powinni rozpoznać w nim swoich rodziców, starsi — samych siebie.