Za każdym razem, gdy rodziła się córka, ojciec Eleni, Asiminy i Froso sadził na skraju sadu topolę, by upamiętnić przyjście na świat kolejnego dziecka. Gdy dziewczęta rosły i stawały się wysokie i smukłe, chwalił się nimi jak własnymi córkami. W najdumniejszej z topól, topoli Heleny, zdążył już jednak zagnieździć się rój dzikich pszczół. „Będziesz szczęśliwa, córko, a życie będzie słodkie jak ten miód. Zobaczysz” — zwykł jej mówić ojciec. Mijały jednak lata, a Eleni patrzyła na topolę i słuchała brzęczenia… „Skąd wiesz, ojcze… Skąd wiesz, że życie zapisało dla mojego korzenia tylko gorycz”.