Organizacja, założona w 1970 roku, dążyła do stworzenia „rewolucyjnego” państwa drogą walki zbrojnej oraz do wyprowadzenia Włoch z Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego. Czerwone Brygady zyskały rozgłos w latach 70. i na początku lat 80. dzięki brutalnym próbom destabilizacji Włoch poprzez akty sabotażu, napady na banki, porwania i zabójstwa. Wzorami dla Czerwonych Brygad były latynoamerykańskie miejskie ruchy partyzanckie oraz włoski ruch partyzancki z czasów II wojny światowej, który sam był w większości lewicowym, antyfaszystowskim ruchem rewolucyjnym. Na grupę wpłynęły wydane przez Feltrinelli książki o Tupamaros, będące „swego rodzaju podręcznikiem do samodzielnego działania dla wczesnych Czerwonych Brygad”; grupa inspirowała się także włoskim ruchem oporu z lat 40. i postrzegała siebie jako jego kontynuację. Ruch ten interpretowano jako przykład młodej mniejszości antyfaszystowskiej, która stosowała przemoc, by osiągnąć słuszne cele.