Virgil Widrich zestawia fragmenty filmów z lat 50. i 60., a następnie przekłada powstały z tego remiks obrazów na ręcznie zbudowaną trójwymiarowość za pomocą wielokrotnych projekcji na konstrukcje z luster i płótna. Poziomy wizualne zderzają się (fizycznie), a sen i rzeczywistość nakładają się na siebie i rozpływają: audiowizualna sala luster w oszałamiająco pięknej czerni i bieli.